Arquivo da categoría: Cantabile

#VenresDeCompositores 5: Octavio Vázquez

Comeza novembro e con el a conta atrás para a presentación de #PalabrasDeLuz. Só quedan 20 días. Como sabedes que #CantabileNonPara nin sequera en feriado, traémosvos desde o outro lado do océano Atlántico o penúltimo nome que nos queda por coñecer do elenco de compositores que participaron en #PalabrasDeLuz. Trátase de Octavio Vázquez.

Aclamado pola prensa como “… un facho aceso para o próximo século … impresionante … soberbio” (The New Music Connoisseur, Nova York), “… melodicismo e flutuabilidade rítmica” (The New York Times), “… sorprendentemente virtuosístico” (Soundboard Magazine), a música de Octavio Vazquez ten sido interpretada en Norteamérica, Europa e Asia, en salas como o Carnegie Hall, o Auditorio Nacional de España, ou o Instituto Estatal das Artes de Rusia. Os intérpretes da súa obra inclúen mestres como Dima Slobodeniouk, Carlos Kalmar, Paul Daniel, Maximino Zumalave, Rossen Milanov e Víctor Pablo Pérez, e solistas como Hilary Hahn, Cristina Pato, Dmitri Berlinsky, Jonathan Gandelsman, Adam Levin e Eldar Nebolsin.

A súa música foi gravada por selos como Naxos e Delos e por compañías nacionais de radio e televisión nos EEUU, España, Rusia e China. Gañador de numerosos premios nacionais e internacionais, recibiu encargos do Consello das Artes de Nova York, New Music USA, Michigan State University, Orquestra Sinfónica da RTVE, Real Filharmonía de Galicia, Sinfónica de Galicia, Consello da Cultura Galega, Meet the Composer, e as Fundacións Fulbright e Chi-Mei, entre outros. Recentemente ten sido honrado coas residencias MacDowell, I-Park e VCCA. Actualmente é profesor e director do programa de composición da universidade Nazareth College de Rochester, NY.

Esperamos que disfrutedes desta longa fin de semana e collades forzas, porque entramos na recta final! #PalabrasDeLuz está cada vez máis próximo!

#MartesDePoetas 5: Carlos Negro e Baldo Ramos

Entramos xa na recta final a medida que se achega novembro. Que emoción!
Nesta ocasión presentámosvos a dous escritores que crearon textos ben diferentes para #PalabrasDeLuz. Falamos de Carlos Negro, coa súa “Lampírica do Pirilampo”, e Baldo Ramos, con “A árbore da cegueira”.
Carlos Negro ​(Lalín, 1970) é docente e escritor; da súa autoría son obras como Far-West ​ (2001), ​Makinaria ​ (2009)​, Penúltimas tendencias ​ (​Premio da AELG á​mellor obra de literatura infantil e xuvenil do ano 2014​) ou ​Masculino singular (2016) ​; iniciouse no xénero poético con ​as laranxas de alí babá ​ (1998). Recibiu tamén o premio​Johán Carballeira ​ polo poemario​Héleris ​ (2003)​, ​ o​ Vitoriano Taibo por​Cultivos transxénicos ​ (2008) e o ​Fiz Vergara Vilariño ​ por ​Tundra ​ (2017) ​. ​ Ensaiou o xénero satírico no dicionario ​Abelcebú (2010)​, ​ de carácter burlesco; tamén no 2017, formou parte do proxecto colectivo ​Os ​ ​aforismos do riso futurista, ​ publicado por Xerais. No ano 2018 recibiu o galardón ao​ autor do ano dos Clubs de Lectura das Bibliotecas Escolares de Galicia, polo seu fomento dos hábitos lectores entre a mocidade a través do xénero poético, así como o ​Premio Jules Verne ​ de literatura xuvenil, pola obra Aplicación instantánea ​ (2018). Como elemento complementario do seu labor creativo, desenvolve un achegamento da poesía á mocidade, a través de recitais e obradoiros en institutos de toda Galicia; visita con frecuencia os clubs de lectura escolares, establecendo un diálogo sen prexuízos con respecto á poesía, entendida como un xénero aberto, imaxinativo e ao alcance de públicos non especializados na lectura académica. Así mesmo, en colaboración coa AELG e diversos concellos do país, ten impartido obradoiros de creación literaria para adultos. As súas experiencias didácticas neste eido recóllense no ensaio “​Ler poesía tampouco é para tanto”, publicado en ​Poesía Hexágono. ​Ollada e experiencia. Proposta e resposta nas aulas (Apiario, 2015)

Por súa vez, Baldo Ramos (Celanova, 1971) exerce a docencia no IES de Sar de Santiago de Compostela, mais alén diso cultiva a poesía  e a arte plástica. A súa obra poética está formada polos seguintes títulos: Raizames (2001), A árbore da cegueira (2002), Los ojos de las palabras (2002), El sueño del murciélago (2003), Diario de una despedida (2005), Escura e transparente (2005), O ourego e o compás (2006), Branco sobre negro (2007), Monólogo do calígrafo (2008), Palimpsesto (2009), Palabras para un baleiro (2009), A ferida de comprender (2011), Cartografía do exilio (2014), Cartas dende o esquenzo (Vigo, 2018) e Palabras sen ninguén (Madrid, 2019). Con outros artistas e escritores ten publicado: Os ollos das palabras (2012) con Caxigueiro, Onde beben os cervos que amansou o calígrafo (2014) e As raiceiras do frío (2016) con Carlos González Villar, CaRa inversa (2014) e librosconversos (2016) con Xosé Mª Álvarez Cáccamo e 1+1=3 (2015) con Franck Meyer.
Recibiu os premios Celso Emilio Ferreiro, Rosalía de Castro, Concello de Carral, María del Villar Berruezo, Arcipreste de Hita, Fiz Vergara Vilariño e ten sido accésit do Premio de Poesía Iberoamericana Víctor Jara e do Premio de Poesía Miguel González Garcés. A súa obra poética aparece en antoloxías como Enfocarte (na rede, ed. Teresa Seara, 2002), Poetas en blanco y negro (ed. Amalia Iglesias Senra, Madrid, 2006),Veinte puntos de fuga (ed. Teresa Seara, Caracas, 2011), Antoloxía dereferencia (ed. Carlos Arias-Mariña Pérez Rei, Santiago, 2012), Novas de poesía. 17 poetas (ed. Ana Gorría, Lugo, 2013) ou Migrant Shores, (ed. Manuela Palacios, Salmon Poetry, Dublín, 2017).
A súa obra plástica ten sido exposta individualmente en diferentes galerías, museos e feiras de arte de todo Estado.

Estas presentacións están demostrando que contamos coa colaboración de artistas excepcionais. Non poderíamos ser máis afortunados de contar con eles para #PalabrasDeLuz. Vémonos o venres con outro nome en primicia! #CantabileNonPara

#VenresDeCompositores 4: María Mendoza

Hoxe pasamos o ecuador das presentacións das artistas de #PalabrasDeLuz coñecendo a María Mendoza, unha compositora galega de acollida que axiña se ilusionou tanto coma nós por este proxecto e musicou os poemas “Dareiche”, de Eva Veiga, e “Rompa se ten que romper”, de María Lado.


María naceu en Oviedo en 1975. É licenciada en Belas Artes e Titulada Superior de Piano, Música de Cámara e Solfexo,  Repentización e Transporte  e membro da Asociación Galega de Compositores e Compositoras.
A súa actividade profesional divídese entre a docencia, a composición e a interpretación, destacando a súa faceta creativa, tanto compositiva como interpretativa. Compuxo a música de series e curtas de animación, emitidas e premiadas en televisións de todo o mundo. Ademais, é compositora de música clásica contemporánea, interpretada en España, Francia, Turquía e Italia, entre otros, e editada por Dos Acordes, Armonía Universal, Periferia Música, ediciones Robert Martin, Música Neo e a Consellería de Cultura de Galicia.
Durante a súa traxectoria, Mendoza ten recibido varios galardóns: primeiro premio pola súa obra para Banda Sinfónica “A Raíña Lupa” no V Concurso de Composición para Banda “Josep María Lleixà Subirats” (2018), segundo premio no I Concurso de Composición Internacional  Hélianthe (2016) e o terceiro premio no concurso de composición “Galician Folk Songs” (2015).
Os seus discos, Intro (2016) e Nova (2017), editados pola discográfica ourensá Arteficción, poden escoitarse en todas as plataformas dixitais e nos concertos que ofrece na actualidade, acompañada da actriz Nate Borrajo.

Seguimos tecendo a chegada deste ilusionante proxecto. Até a semana que vén! #CantabileNonPara

#MartesDePoetas 4: Celso Fernández Sanmartín e Estíbaliz Espinosa

Unha semana máis descubrindo artistas que participaron en #PalabrasDeLuz e, sobre todo, unha semana menos para o concerto de presentación! O 20 de novembro está xa gravado nas nosas axendas e poderá estar nas vosas en moi pouco, porque xa están comezando a circular os convites. Prestade atención ás nosas redes, porque xa non queda nada!

Nesta ocasión observamos de perto a Celso Fernández Sanmartín eEstíbaliz Espinosa.

Celso Fernández Sanmartín é a persoa que escribiu para Cantabile o poema “En que momento…”, que musicou Juan Durán. Mais quizais algunhas das persoas que ledes esta entrada o coñezades xa como contador de historias polas súas aparicións na Televisión de Galicia, ou tamén polo seu último libro, publicado en Apiario (unha editora que nos soa, verdade?): A cama do meu avó Manuel Sanmartín Méndez. Con todo, Celso prefire presentarse en poucas palabras:

Nacín en Lalín no ano 1969, e aquí sigo residindo
Licencieime en Filosofía na Universidade de Santiago de Compostela
Son colleitador, escolmador e contador de literatura oral e historias de vida
tamén horticultor e poeta
Penso que é xa moito dicir

Por súa vez,  Estíbaliz Espinosa é unha artista da nosa cidade que combina tres grandes paixóns: música, astronomía e poesía. Froito disto, escribiu para nós “Voces baixo a Vía Láctea”. Ela explícanos así a súa faceta literaria:

“Trato de «gañarme» a vida sen perderme a vida coa literatura, a divulgación en ciencia, principalmente a astronomía, e a música [como mezzosoprano]. Ao longo de máis de 20 anos de traxectoria literaria, publiquei 7 libros de poemas, algúns deles no marco da terceira cultura [Curiosidade, As neuronas irmás, Papel a punto de, -orama, Zomm, entre outros]. Tamén ensaios, un álbum infantil ilustrado sobre astronomía [Caer de cu polo universo, Apiario, 2015], traducións [A illa curiosa e a tradución do universo, 2016] e relatos [Cápsulas de son] sobre mulleres científicas. A miña obra aparece recollida en antoloxías como Versos desde la exosfera [2019], Mujeres de carne y verso [2002], La lluvia en el mar [2018] e en libros colectivos como
Women up to no good [Upper Rubber Boot, Nashville, USA, 2018], Versos desde la exosfera [Cazador de ratas, 2019], El libro del voyeur [Eds. del viento, 2008] ou Os aforismos do riso futurista [Xerais, 2017], entre moitos outros. Partes da miña obra poética traducíronse a inglés, xaponés, hebreo, catalán, farsi, macedonio, galés ou italiano. Participei en numerosos festivais e recitais, dende Chicago á Feira do Libro de Bos Aires, dende o Norte de Gales á Ría de Vigo, dende Chaves a Córdoba ou Madrid. Outorgáronme algúns galardóns, entre eles Afundación-Pen Club de poesía, Esquío de poesía, La Voz+joven de poesía, Xosé Saramago de relatos, e tiven a honra de ser finalista de premios internacionais como Premios del Tren «Antonio Machado» 2019 de poesía ou Cosecha Eñe de relato.
Colaboro literariamente co Planetario da Coruña, o Cuaderno de Cultura Científica da Universidad del País Vasco, ZigZag Diario ou a Orquestra Sinfónica de Galicia, escribindo e traducindo notas ao programa dende hai máis de 10 anos.
Artellei espectáculos entre as miñas tres paixóns, literatura, astronomía e música, como As Curiosas: son de letras+ciencias [Concello da Coruña, 2018], Escrita no ceo [Planetario, Casa das Ciencias, 2014], A ombros de xigantas vermellas ou Xenias e musos? [Afundación, 2019], acompañada de instrumentos como piano e aquófono.”

Como vedes, contamos cunha equipa de luxo para o noso #PalabrasDeLuz. Persoas que, ademais de seren grandes profesionais, dedican o seu tempo e o seu cariño ao coro. Deixámosvos unhas palabras de Estíbaliz que falan por si mesmas. Mil grazas!

“O Coro Cantabile é un coro especial para min porque o coñezo dende que comezou a andar. Coñezo ao seu marabilloso director e o seu labor extraordinario coas voces que comezan a medrar nesta cidade. Penso que a súa aposta coral e educativa, a de formar voces, harmonías e musicalidade dende moi novas, é tan necesaria como reivindicable. Un luxo que esta cidade cunha torre que mira ao mar dende baixo a Vía Láctea escoite as voces dos seus fillos e fillas nunha das actividades máis fermosas, xenerosas e divertidas dun ser humano: cantar a coro. Ensamblar voces, seguir liñas e letras distintas, unirse nun punto, empastar coa compañeira ou
compañeiro, calar e escoitar, entrar xuntos, atrevernos cos solos, construír unha torre de sons, unha harmonía… Cantabile constrúe unha torre de voces que medran. Iso é un tesouro para todas as coruñesas e coruñeses, un orgullo galego e universal. A música das esferas coa que soñaban as clásicas non ha estar moi lonxe dun coro de voces que comezan a cantar por vez primeira nesta Terra.

Participar neste proxecto supón para min un soño e un privilexio: poñer a letra a algo que musicarán e logo cantarán outros é algo que me gusta facer dende sempre. As Palabras de Luz fixéronme pensar en dúas cousas: a luz das estrelas que xa non podemos ver dende a cidade, pero están aí, como a Vía Láctea, a nosa galaxia; e a luz do faro da nosa cidade, a Torre de Hércules. As voces que cantan unidas, que acordan xuntas, foron, son e serán o noso faro como especie. Dende este recuncho que é fin da terra, torre, principio do mar e latitude 43º Norte, un canto de luz baixo as estrelas”

#VenresDeCompositores 3: Juan Durán

Neste terceiro venres musical falarémosvos dun compositor cunha longa traxectoria, Juan Durán.

Resulta case imposíbel condensar toda a produción de Durán: é autor de obras de música de cámara, vocal, sinfónica e escénica, ademais de arranxos e orquestracións de música galega. Dentro da súa producción destacan: a cantata Cantiga Finisterrae para múltiples voces de luz, con texto de Miguel Anxo Fernán-Vello, encargo en 2001 da Orquestra Sinfónica de Galicia; a edición, en 2005, da súa reconstrucción da ópera de Marcial del Adalid Inés e Bianca, por encargo do IGAEM da Xunta de Galicia; a estrea en 2007 de Divertimento para orquestra, obra encargo da Real Filharmonía de Galicia; o seu Motete Peregriño, obra encargo para a Santa Misa celebrada polo Santo Pai Bieito XVI, en Santiago de Compostela, en 2010; a súa cantata Caderno de Bitácora de Valentín Paz Andrade, encargo do Consello da Cultura Galega para celebrar o Día das Letras Galegas en 2012; a estrea tamén en 2012 de Alborada de noite e de luz pola OSG xunto ao Orfeón Donostiarra; a obra para arpa e orquestra Pórtico da Illa de Monteagudo, encargo do Concello de Vigo en 2015; así como as obras encargo da Fundación BBVA estreadas pola Orquesta da Comunidade de Madrid: Paseando por Madrid e Cervantina. Tamén hai que destacar o seu amplo catálogo de cancións, tanto propias como arranxos e orquestracións de cancións galegas. Son moitos os cantantes que interpretaron a súa música: Elina Garança, Cristina Gallardo-Domâs, Isabel Rey, Javier Franco, Borja Quiza, etc.

As súas obras interpretáronse en gran parte de Europa e en EE.UU, Arxentina, Brasil, Chile, México, Hong Kong, Thailandia, entre outros; destacando importantes salas e festivais como: Auditorio Nacional de Madrid, Fundación Gulbenkian de Lisboa, Instituto Cervantes de Nueva York, Teatro Amadeo Roldán de Cuba, Festival de Ópera de Benicassim, Temporada Lírica de Palma de Mallorca, Aula Magna da Universidade de Chile, Teatro do Lago en Frutillar (Chile), etc. Tamén son destacados os intérpretes que estrearon a súa música: Antoni Ros-Marbá, Víctor Pablo Pérez, Juanjo Mena, Pietro Rizzi, Osmo Vanska, Alejandro Posada, Maximino Zumalave, Edmon Colomer, Óliver Díaz, etc. E, máis asiduamente, colabora coas principais orquestras e conxuntos de cámara galegos, como a Orquesta Gaos, a 430 de Vigo, Zoar ensemble, Hércules Brass, Quinteto Rubato ou o Grupo Instrumental Siglo XX.

Entre 1987 e 1997 foi profesor do Conservatorio Superior de Música da Coruña e dende 2006 pertence ao corpo de Inspectores de Educación, na especialidade de ensinanzas artísticas. Foi membro fundador da Asociación Galega de Compositores en 1987, da que chegou a ser Presidente, e entre 2010 e 2018 foi membro da sección de Música e Artes Escénicas do Consello da Cultura Galega. Alén diso, Durán recibiu, entre outros moitísimos galardóns, o Premio da Cultura Galega en 2013 e Premio Reina Sofía de Composición en 2018.

Cada día faltan menos nomes que coñecer e menos días para a estrea de #PalabrasDeLuz. Despedímonos até a semana que vén coas súas cariñosas palabras. Grazas, Juan!

A respecto da miña colaboración con Cantabile, que é a primeira máis espero non sexa a última, participei encantado nesta aventura coñecedor como son da fantástica traxectoria ao longo dos anos deste coro que constitúe unha referencia no panorama musical galego, con Pablo Carballido ao fronte, persoa querida e admirada dende hai moitos anos

#MartesDePoetas 3: Manuel Rivas e Eva Veiga

Como son as cousas da tecnoloxía… Onte tivemos uns pequenos problemas técnicos e non puidemos subir a entrada correspondente ao terceiro #MartesDePoetas, mais non por iso vai quedar na recámara. Despois de todo, sempre é bo momento para a poesía!
Nesta ocasión ollamos máis de perto a traxectoria de dúas excelentes voces coruñesas que participaron en #PalabrasDeLuz: Manuel Rivas e Eva Veiga.

Manuel Rivas naceu na Coruña en outubro de 1957. Cofundador da revista poética clandestina
Loia (1975), a súa primeira obra de poemas foi o Libro do Entroido (1981). Unha mostra da súa poesía está recollida nas escolmas O pobo da noite, Do descoñecido ao descoñecido e A desaparición da neve. Como narrador é autor, entre outras, de En salvaxe compaña, Que me queres, amor?, O lapis de carpinteiro, Os libros arden mal e O último día de Terranova. Foi en catro ocasións premio da Crítica e premio Nacional de Narrativa polos relatos de Que me queres amor? O seu último libro de poemas é A boca da terra. Vén de publicar Contra Todo Isto: Un manifesto rebelde (abril, 2018) e Vivir sen permiso e outras historias do Oeste. As súas principais reportaxes están recollidas en El periodismo es un cuento. Ademais, é codirector da revista Luzes. Para Cantabile, escribiu o fermoso poema “O día e a noite”, que xa fixo a súa aparición polas redes sociais (spoiler!).

Eva Veiga (Ombre-Pontedeume, A Coruña, 1961) é xornalista e poeta. Traballou a partir do
ano 1985 na Televisión de Galicia, onde desenvolveu unha polifacética e intensa actividade
profesional, especializándose na dirección e presentación de programas culturais. Xunto aos
músicos Fito Ares e Bernardo Martínez, forma parte do grupo poético-musical Ouriol, co que
veñen realizando dende o ano 2000 diferentes espectáculos multidiscipinares. Asemade, como
actriz, interpreta a personaxe protagonista do filme A cicatriz branca, da directora Margarita
Ledo. Ten publicados os seguintes libros de poesía: Fuxidíos ( Esquío, 1993), Paisaxes do baleiro (Xerais,1999), A pedra insomne (Ferrol Análisis, 2002), A luz e as súas cicatrices (Esquío. 2006), Desconcerto (Biblos,2006), Poemas do Eume (Ateneo Eumés,2009), A frecha azul do Teixo (Espiral Maior, 2010), Nesta hora imposible con fotos de Mada Carballeira (Penumbra,2012), A distancia do tambor (Espiral Maior, 2014. Premio Fiz Vergara Vilariño e Premio Poesía AELG) , Soño e vértice (Espiral Maior,2016. Premio Poesía Concello de Carral e Premio da Crítica española 2016), e Silencio percutido (Espiral Maior, 2016. Premio Poesía Cidade de Ourense). A súa obra para Cantabile é “Dareiche”.

Despedímonos até o venres con estas palabras tan fermosas que nos dedica Eva Veiga. Grazas!

“Teño a miña residencia dende hai moitos anos na cidade da Coruña. O meu coñecemento do
Coro Cantabile é a través de persoas que dunha maneira ou doutra teñen relación directa con
esta formación musical. E ademais sei dende hai ben tempo da excelencia deste coro e de todo
o traballo que vén desenvolvendo como asociación musical e cultural. Teño adoito escoitado
dicir a xente moi entendida que o Coro Cantabile son palabras maiores, unha opinión que
comparto absolutamente”

#VenresDeCompositores 2: Fernando Buíde

Voltamos aos venres musicais para presentarvos a un segundo compositor que participou connosco en #PalabrasDeLuz. Neste caso, ademais, a súa axuda foi moi importante para coordinar o resto dos seus colegas. Falamos de Fernando Buíde del Real.

Fernando Buíde naceu en Santiago de Compostela en 1980. A súa música ten sido programada por gran parte das principais orquestras españolas (Euskadi, Bilbao, Navarra, Sinfónica de Madrid, Sevilla, Rtve, Tenerife, Jonde, Gran Canaria, Asturias…) así como outras internacionais como a Sinfónica de Pittsburgh ou Minnesota. Traballou con directores como Osmo Vänska, Libor Pések, Dima Slobodeniouk, Rossen Milanov, Pablo González, Martínez Izquierdo, José Ramón Encinar, Miguel Hart-Bedoya, Erik Nielsen, Clemens Schuldt ou Lorenzo Viotti; a súa relación co mestre Paul Daniel é particularmente estreita su relación con el maestro Paul Daniel: el dirixiu até cuatro estreas absolutas do autor con formacións como o Coro y Orquesta de la Comunidad de Madrid ou a Real Filharmonía de Galicia.

Doutor por la universidad de Yale, Buide estudou tamén na Universidade Carnegie Mellon de Pittsburgh así como nos conservatorios de Oviedo e Santiago de Compostela, a súa cidade natal, onde se formou como compositor, pianista e organista. Entre os seus mestres de composición destacan Leonardo Balada, Martin Bresnick, Ezra Ladermann e Aaron Kernis. Estudou piano con Tsiala Kvernadze e Lidia Stratulat e órgano con Antonio Díaz Corveiras e Donald Wilkins.

Gañador de numerosos premios, a súa música ten sido programada en diversos festivais como Granada, Quincena Musical Donostiarra, Cádiz, San Sebastián, El Escorial, Dartington ou New Music New Haven; incluso os festivais Via Stellae e Are More dedicaron monográficos á súa música. Na actualidade prepara a estrea da súa ópera A amnesia de Clío, que teremos a sorte de poder ver o martes 12 de novembro no Teatro Colón! Podedes adquirir as entradas premendo aquí.

Vémonos a semana próxima con máis nomes de #PalabrasDeLuz. Cada vez falta menos para a grande estrea! Prestade atención ás nosas redes e a páxina, porque vén algo moi grande! #CantabileNonPara

#MartesDePoetas 2: Dores Tembrás e Antía Otero

Estamos de volta con máis presentacións de artistas que participaron en Palabras de luz. Este martes achegámonos a dúas escritoras moi especiais: Dores Tembrás e Antía Otero. Ambas dirixen desde 2014 o proxecto Apiario, unha editora que realiza traballos coidados en cada detalle que é tamén escola de escrita creativa e poética, algo único na Galiza. Por cada unha das facetas do seu traballo, as dúas teñen recibido diversos premios. Ademais, Dores é nai dun dos nosos #PequesCantabile, así que xa forma parte da familia!

Dores Tembrás naceu en Bergondiño en 1979. Licenciouse en Filoloxía Hispánica en 2001 e en 2008, despois de anos investigando e diferentes estadías en Suecia, Madrid e Buenos Aires defendeu a súa tese doutoral: La obra poética de Alejandra Pizarnik. Arquitectura de un desencuentro. En 2009 publicou o seu primeiro poemario, O pouso do fume. A partir dese momento sucédense os traballos poéticos: Esquiagrafías, Diapositivas a clareo, Silabario e Opium. En 2013 gañou o Premio de Poesía Concello de Carral co libro Cronoloxía da urxencia e en 2016 publicou a plaquette Auga a través. O seu primeiro libro de poesía infantil, O peizoque Roque, ve a luz en 2012. No eido da traducción, en 2017 publica como froito do V Obradoiro Internacional de Traducción poética en San Simón , o libro Cartografías Subterráneas. O seus textos foron traducidos a diversas linguas (vasco, catalán, español, inglés, ucraíno, croata, búlgaro e estonio) e incluidos en revistas, obras colectivas e antoloxías de difusión internacional. A obra que escribiu para Palabras de luz é “Nacemento”

Fotografía de Tamara de la Fuente

Antía Otero naceu na Estrada en 1982. É licenciada en Historia da Arte Contemporánea pola USC, Mestrado en Práctica Escénica e Cultura Visual de Artea, e en Historia e Estética do Cinema pola Universidade de Valladolid. Como poeta foi gañadora do VII Certamen Francisco Añón de Poesía co poemario De porta un horizonte, publicou O Son da Xordeira en Espiral Maior no 2003, e en Xerais (Retro)visor (Finalista ao mellor libro de poesía nos Premios AELG 2010) e O cuarto das abellas no 2016 (Premio II Gala do libro Galego na modalidade de poesía). O branco non pinta (2016) editado por Apiario é a súa primeira incursión no terreo da literatura infantil e xuvenil. A súa obra pode lerse tamén en publicacións colectivas, antoloxías e revistas. O seu poema para Palabras de luz titúlase “Luz de anainar”.

Non podemos sentir máis orgullo por contar con persoas como elas neste proxecto, e aínda nos emocionamos máis pensando en todos os nomes que estamos a punto de vos descubrir! Vémonos nuns días cun novo #VenresDeCompositores. #CantabileNonPara!

 

 

#VenresDeCompositores 1: Federico Mosquera

Hoxe é o turno do primeiro dos compositores que participaron en Palabras de luz. Trátase de Federico Mosquera, que puxo música a Luz de setembro, de Pilar Pallarés, e A árbore da cegueira, de Baldo Ramos, a quen nos achegaremos en próximos #MartesDePoetas.

 

Federico Mosquera Martínez naceu na Coruña en 1986. Activo como pianista e compositor, as súas obras teñen sido interpretadas en Portugal, España, Francia, Reino Unido, Italia, Países Baixos, Estonia e China. De entre elas, destacan a estrea en Rotterdam do Concerto para Clarinete Baixo e orquestra de corda (2013) a cargo do clarinetista Igor Urruchi, e a estrea en china do arranxo para conxunto de ventos a cargo do clarinetista baixo Henri Bok. Tamén salienta a estrea coa Real Filharmonía de Galicia do Concertino para orquestra de corda (2011) dirixido por Maximino Zumalave. A Orquestra Sinfónica de Galicia interpretou en primicia os seus Tres movementos sinfónicos (2012) dirixidos por Víctor Pablo Pérez, Rituales y sortilegios (2015, obra por encargo da Fundación SGAE e a AEOS) dirixida por Dima Slobodeniouk, e o seu Concerto para Tuba (2016), dirixido por José Trigueros como Jesper Boile Nielsen como solista.

Fotografía: Petar Stoykov

No ámbito da música de cámara destaca a estrea dos seus quintentos de vento Ignis et Terra (2015, obra encargo do CNDM) polo quinteto Zoar nas Xornadas de Música Contemporánea de Santiago de Compostela (2015) e Café Madrid 1916 (baixo encargo da ORCAM), interpretada por un septeto de solistas da ORCAM no auditorio da Fundación Canal de Madrid.

Formado como pianista nos conservatorios da Coruña, Cracovia e Rotterdam, bolseiro da fundación Barrié de la Maza, estudou con mestres como Mercedes Goicoa, Andrzej Pikul e Jean-Bernard Pommier. Tocou en importantes salas como a Casa da Música (Porto), a Jurriaanse e a Grote zaal do Doelen (Rotterdam) e en festivais como Harmos festival 2010, Festival Repeat 2011, Festival de músicos de Cámara da Haia (2013), Festival Gergiev 2013 e o Piano duo Festival (2014) en Amsterdam.

Actualmente combina a súa actividade como pianista e compositor co traballo como Artistic Research Coach en Codarts, Conservatorio de Rotterdam. Mantén a páxina web www.federicomosquera.com

A semana que vén daremos máis nomes do excepcional equipo que fixo posíbel Palabras de luz. Vémonos o martes! #CantabileNonPara

 

 

#MartesDePoetas 1: Pilar Pallarés e María Lado

Comeza outubro, e con el imos contando as horas para que chegue a presentación do noso proxecto Palabras de luz. Durante as próximas semanas presentarémosvos de xeito máis individualizado a todas as e os artistas que participaron na creación desta aventura. Os martes, toca poesía! As dúas primeiras voces, que vos presentamos coas súas propias palabras, son Pilar Pallarés e María Lado.

Pilar Pallarés naceu en Culleredo (A Coruña) en 1957. Morou en Vigo, Santiago, Lisboa, Pontedeume, e desde o 1984
no mesmo bairro da Coruña.
Estudou Filoloxía Galego-Portuguesa na Coruña e en Santiago, onde foi alumna de Ricardo Carvalho Calero no seu derradeiro curso como profesor. El é, xunto con Moncho Valcarce, un dos seus referentes fundamentais. Tamén o é Francisco Pillado Rivadulla, a quen debe a súa entrada no mundo literario e a publicación en 1980 do seu primeiro libro de poemas, Entre lusco e fusco. Publicou ademais Sétima soidade (1984, Premio Esquío), Livro das devoracións (1996, Premio da Crítica Galega e da Española), Poemas (2000), Leopardo son (2011, Premio da AELG) e Tempo fósil (2018, Premio da Crítica Española).
Ten feito estudos sobre Luís Seoane, Rafael Dieste, Rosalía, Cunqueiro, Manuel Antonio, Manuel María, Carvalho Calero… En 1992 preparou para a Colección Esquío unha escolma sobre a poesía deste último, Fillo de Eva (88 poemas de Ricardo Carvalho Calero). Está a piques de saír outra en Chan da Pólvora baixo o título Beleza, verdade. En 1991 publicou Rosas na sombra (A poesia de Luís Pimentel).
Para Palabras de luz escribiu o poema Luz de setembro.

María Lado naceu a medio camiño entre Cee e Compostela, nun taxi. Era unha noite de abril de 1979. Comezou escribindo poesía no Batallón Literario da Costa da Morte e a día de hoxe ten seis títulos publicados. É tamén autora dunha novela, dous álbums infantís e varios textos de teatro. O espectáculo Anatomía dunha Serea, que escribiu xunto coa actriz Iria Pinheiro, foi recoñecido cun premio María Casares ao mellor guión.
Dende 2005 mantén con Lucía Aldao o dúo Aldaolado, co que levan a poesía aos escenarios de todo o país.
Para Palabras de luz escribiu o poema Rompa se ten que romper.

Esperamos que vos entusiasme tanto como a nós contar con estas grandes poetas, e con todas as que aínda nos quedan por vos presentar! Vémonos o venres, porque será o turno da música!